Foute boel. Echt foute boel ...

Wadi Hammamat - Oostelijke Woestijn Egypte, 27 februari 1968 00.23 uur

De eenzame koplampen van de Landrover probeerden met al hun gloeivermogen de nacht te doorboren om de nauwelijks begaanbare weg zichtbaar te maken. De auto slingerde ruw heen en weer door alle kuilen, geulen en stenen. Een rammelende winkelwagen die de berg af kwam stuiteren. De twee lichtbundels schoten wild alle kanten op waardoor Lennard steeds maar een paar seconden zicht had op de vage wielsporen in het zand die hij probeerde te volgen. Soms waren er geen wielafdrukken meer te zien en reed hij op goed geluk maar door, hopend dat hij even verderop weer een soort spoor zou ontwaren.

Dit was de inktzwarte duisternis van de eenzame, verlaten Egyptische woestijn in haar meest rauwe vorm. Er was deze nacht nog een heel dun streepje maan, maar dat was niet genoeg om licht te geven. Ook de indrukwekkende sterrenhemel boven de donkere woestijn kon niets aan de zwarte duisternis veranderen.

De schokken en klappen die de auto te verduren kreeg lanceerden Lennard steeds een paar centimeter de lucht in vanaf zijn bestuurdersstoel, alsof hij een machteloos kind op een op hol geslagen paard was. Ondertussen trok hij intuïtief het stuur hard heen en weer om de grootste kuilen en stenen te ontwijken. De moeiteloos draaiende maar luidruchtige dieselmotor maakte iedere keer een extra zwaar grommend geluid als hij gas gaf om niet vast te raken in het zand. Hij moest de auto in beweging zien te houden. De combinatie van vaart en massa trok hem door kuilen waar hij met een langzamer tempo ongetwijfeld vast had komen te staan. Stilstaan kon het einde betekenen. Letterlijk het einde. Ze zaten niet ver achter hem. Misschien zelfs al binnen schietafstand.

Deze gevaarlijke nachtrit door de eindeloze, onherbergzame donkere wildernis had eigenlijk al zijn focus nodig. Echt alles. Dit was heftiger dan de East African Safari Rally waar hij wel eens over had gelezen. Eén verkeerde stuurbeweging kon fataal zijn voor de wielophanging of de schokbrekers van de Landrover. Dan was het game over. Dood. Of nu door kogels of misschien zelfs marteling of straks door hitte en uitdroging. Maar Lennards ogen, armen, handen en benen stonden volledig op de automatische piloot. Zijn lijf was een autonome stuurmachine geworden; zijn geest was totaal ergens anders.

‘Jezus!!! Red me … !!!’. Hij schreeuwde het uit dwars door het zware geluid van de dieselmotor en alle gerammel in de ijzersterke rumoerige Landrover. Zijn stem kwam er net bovenuit. Hij zag zijn levensweg. Ook een weg met kuilen, blokkades, rotsblokken, duisternis, eenzaamheid, angst. Zonde, pijn en leugens. Hij was altijd op de vlucht. Er zat altijd iets achter hem aan. Het was altijd maar overleven. ‘Jezus … !!! JEZUS!!!’ Hij riep zo hard als hij kon. De rechthoekige vooruit weerkaatste zijn stemgeluid. Hij schreeuwde het uit vanuit de eenzame woestijn van zijn ziel. ‘Jezus, zoon van David ... Jezus, HELP!!!’

In een flits zag hij voor zich hoe God hem altijd weer had gered; uit elke situatie. Keer op keer. Hij verscheen altijd weer, op een of andere onvoorspelbare manier. En iedere keer als Hij verscheen werd duidelijk dat Hij nooit weg was geweest.

‘Vergeef me … ‘ riep hij ineens terwijl hij de grommende Landrover naar links probeerde te sturen. ‘Ik roep altijd als ik in de ellende zit. Vergeef me … dat ik zo weinig bezig ben geweest met Uw plannen … met Uw zaak op deze wereld. Help me … ik wil me meer om U en Uw Koninkrijk bekommeren in plaats van alleen maar om mezelf.’ Tranen liepen langs zijn wangen. ‘En om [naam] … ik ben meer met haar dan met U bezig … en ik weet ook dat U nog meer van haar houdt dan ik …‘ ‘Dat is dan wel heel veel’ fluisterde hij er achteraan. Ook voor haar was Hij er altijd geweest. Daar hadden ze het vaak over gehad. Ze deelden dezelfde ervaringen. Zijn maag kromp ineen toen hij aan haar dacht. Het beeld van hun laatste moment met elkaar bleef hem achtervolgen. Haar ogen hadden boekdelen gesproken. Het laatste gebaar dat ze maakte toen ze in de deuropening stond was vertrouwd geweest. Maar de blik in haar ogen was dof, diep en ernstig. Het was dezelfde angstige, bezorgde, verdrietige en wanhopige blik als bij hun eerste ontmoeting zoveel jaren geleden daarvoor. Ze keek alsof iets of iemand haar bang had gemaakt en macht over haar had. Iets kwelde haar en had alle oude scripts van verwerping, onveiligheid en wantrouwen weer gereactiveerd. Ze kon duidelijk geen kant meer op. Met grote bezorgdheid had hij haar laten gaan. Biddend. Sindsdien was ze spoorloos en had hij niets meer van haar vernomen. Behalve dat ene belangrijke briefje dat hij altijd bij zich droeg. Dat was hem kil overhandigd door de man die nu met anderen achter hem aan zat. ‘Ze wil niets meer met je te maken hebben. Nooit meer. Blijf uit haar buurt anders nemen we maatregelen.’ Hij had direct haar handschrift herkend. En de boodschap die hij alleen kon begrijpen. De code die niemand kende. Hij bad. Elke dag. Elk uur. Ze was in gevaar. Misschien hadden ze haar wel meegenomen in de auto die hem nu achtervolgde. Arme, arme [Naam].

Tegelijkertijd had hij ook een bepaalde sympathie gevoeld voor die kille man. Hij vocht voor [naam] zoals hij zelf ook voor haar vocht. Dat gevecht deelde hij verder met niemand op deze planeet, alleen met hem. Wie weet konden ze daar ooit eens een gesprek over hebben. Het kostte Lennard niet veel moeite zich in hem te verplaatsen. Als de rollen omgedraaid waren geweest had hij misschien wel hetzelfde gedaan. Dat was een raar idee … Maar vooralsnog had hij zijn handen vol aan 'staying alive'.

Hij moest niet vast komen te zitten hier. De zware dieselmotor ging van 1500 naar soms 3000 toeren als hij weer hobbelend een zandheuvel opreed in de donkere woestijn. Deze wagen was echt onverwoestbaar. Het enige dat hier in Egypte spannend was was de kwaliteit van de dieselolie.

- - -

Hij zag haar weer naast zich op de grond zitten. Ze was volkomen uitgeput, wanhopig, moegestreden. ‘Mag ik even op je leunen, Len?’ vroeg ze met zachte, bijna fluisterende stem. ‘Ja natuurlijk …’. Ze had haar hoofd voorzichtig op zijn schouder gelegd. Hij rook haar haren. Een mix van iets te veel nicotine en lekkere frisse shampoo. Een wonderlijk vertrouwde geur. Een diep gevoel van dankbaarheid en rijkdom vervulde hem. Hij wist dat hij haar voor de rest van haar leven zou beschermen tegen alles wat haar nog meer pijn zou kunnen doen. Dit mocht hem alles kosten. Ze was de prijs waard.

Hij had nooit gedacht zoveel van iemand te kunnen houden. Hoe meer ze zichzelf haatte, vervloekte en verwondde, hoe meer hij van haar was gaan houden. Hoe meer ze hem had gewaarschuwd tegen het duister in zichzelf, hoe meer hij onder de indruk was geraakt van haar puurheid en hoe meer respect hij voor haar had gekregen. Hij besefte dat hij de rijkste en gelukkigste man op deze wereld was. De enige met wie ze haar hart durfde te delen. De eerste tegen wie ze alles had durven zeggen. Alles.

Hij voelde hoe ze steeds meer ontspande en tegen hem aan durfde te hangen. ‘Bij jou voel ik me veilig Len … jij begrijpt me echt ... dankjewel ...‘ . Hij legde zijn wang op haar hoofd. De geur van haar haren drong dieper tot hem door. Hij beloofde zichzelf en God dat hij haar voor de rest van zijn leven in zijn hart zou dragen. Wat er ook zou gebeuren, en wat het hem ook zou kosten. Hij zou haar beschermen als een kostbare parel uit een donkere, ijskoude en gruwelijk diepe eenzame oceaan. Niets, maar dan ook ook echt niets, mocht haar nog verder beschadigen of verdriet doen. Het was genoeg geweest zo.

‘Je bent veilig, het is goed …’. fluisterde hij. Terwijl hij dat zei voelde hij een grote verantwoordelijkheid op zijn schouders komen. Maar ook de kracht die verantwoordelijkheid te dragen. Hij was er klaar voor. Hier was hij voor gemaakt en gevormd door alle ellende en eenzaamheid in zijn eigen leven. Veilig ... wat is veilig? Hij zag in een flits dat er nog een lange weg was te gaan voor ze eindelijk thuis zouden komen. Een hele lange weg. Samen. Maar ook afzonderlijk. Dit ging nog pijn doen. Veel pijn. Er zou nog een zwaard door hun beider ziel gaan. Maar dit ging lukken; het zou uiteindelijk goed komen. Hij voelde een diep vertrouwen. Niet in zichzelf maar in de toekomst. It's a long road home ...

- - -

De dieselmotor trok de auto moeiteloos een volgende zandheuvel op, al liep het toerental wel iets terug als hij steil naar boven reed. Hij had zijn hand op de pook maar terugschakelen was net niet nodig; de motor kwam niet onder de 2000 toeren. Hij keek in de grote trillende buitenspiegel. Geen koplampen te zien. Maar ze konden niet ver achter hem zitten en konden ook zonder licht rijden. Zijn hart bonkte in zijn keel.

'Jezus ... '. Waar was Hij nu ... ? Hij was er altijd. Lennards ogen schoten snel heen en weer over de zwak verlichte dashboardmeters van de Landrover. Zijn geest stond nu voor alles open. Hij rekende op iets; hij zocht naar iets. Iets dat hem zou redden. Hij stond nergens meer van te kijken. Voor hetzelfde geld kreeg de Landrover ineens vleugels en kon hij de woestijn ontstijgen. Of werd hij nu echt gek ... ?

Zijn zoekende gedachten werden ruw onderbroken door een harde klap die door de hele auto ging. De stabiele, sterke dieselmotor haperde nog even en viel toen abrupt stil. 'Nee ... nee!!!' Lennard trapte in een reflex de koppeling in en gaf een paar keer gas in de hoop dat de motor weer aan zou slaan. Maar het gaspedaal deed niets meer. Niets. Echt niets. Behalve dat de veer onder het pedaal bij iedere keer dat hij trapte metaalachtig piepte met een soort naargeestige galm er bij alsof het geluid weerkaatste in een grote ondergrondse kerker. De Landrover hobbelde al rammelend met tegenzin nog over een paar zandbulten en kwam abrupt tot stilstand in het woestijnzand. Vast. De ijzeren veer galmde nog even na. Het was ineens stil. Akelig stil.

'God ... Jezus ... NEE!!!' Dit was foute boel. Echt foute boel ... De opkomende paniek werd door iets onverklaarbaars in hemzelf snel weggedrukt. Volledig zelfs. Hij voelde zich bizar kalm worden. ‘Oke, Len … je hebt voor hetere vuren gestaan. Rustig … eerst even luisteren of je ze hoort.’ Lichten uit. Riemen los. Hij tastte met zijn rechterhand naar de holster met zijn pistool. Oké.

Hij deed zijn portier een stukje open en luisterde geconcentreerd met zijn ogen dicht.

…

Lees verder in 'Contrast' ...