Dit, dit is de wereld ...

De daken met hun wirwar van antennes, 
het ronken van een vliegtuig in de nacht. 
't Reclamebord dat telkens aan- en uitflitst; 
't verkeerslicht waar ik dagelijks voor wacht. 

Dit, dit is de wereld, de wereld waar ik woon. 
Hier zijn de treden te zien van Gods troon. 
Wie hier om hoog klimt, vanuit het gedruis, 
ontwaart de contouren van 't Vaderlijk huis. 

Het flatgebouw met helverlichte vensters, 
dat schittert als een lichtzuil in de nacht. 
En daar omheen, veel hoger dan de huizen, 
oneindigheid en verre sterrenpracht. 

De hele wereld houdt Hij in Zijn handen. 
Hij spreekt in stilte en in stadsgerucht, 
van liefde en genade en erbarmen 
voor ieder die in wanhoop naar Hem vlucht. 

Miljoenen sterren wil Hij laten gloeien,
als bakens in de golven van 't bestaan,
om koers te kunnen houden naar de haven,
aan 't einde van de wereldoceaan.

Toen ik zes jaar oud was nam mijn moeder me mee naar een concert van het I.J.E. koor uit Rotterdam. Tientallen tieners en twintigers met een band en blazers. Ze zongen vol overgave liederen over de liefde van God en de woorden van Jezus in de wereld van 1974. Toen maakten vliegtuigen nog zware ronkende geluiden en bepaalde de wirwar van televisie- en radioantennes het straatbeeld.

Het optreden maakte een onuitwisbare indruk op me. We zaten op de voorste rij vlak achter de dirigent die op een tafeltje stond en zo vurig stond te springen dat ik gedurende het hele optreden bang was dat die tafel het zou begeven en de man zich een ongeluk zou vallen ☺️. Maar ik was als kind ook diep onder de indruk van het koor, de muzikanten en vooral de trompetten die zo majestueus door de kerk galmden. Het klonk voor mij alsof we even mee mochten luisteren naar een stukje van de hemel.

Thuis draaide ik tussen mijn zesde en tiende levensjaar vaak de LP die we hadden gekocht bij het concert. Dit was het openingsnummer van kant A. En hoe jong ik ook nog was, dit lied deed me beseffen dat als je goed keek, met de ogen van je hart, er dwars door de zichtbare wereld heen nog een andere wereld, een andere werkelijkheid te zien is. De wereld van Gods Koninkrijk, Gods Troon en het huis van de Vader. Het huis waar Jezus een plaats voor ons aan het bereiden is. De plaats waar we echt thuis zullen zijn. De Plek waar we horen.

Mede dankzij dit lied is mijn leven een reis geworden. Een reis door warme, mooie gebieden heen, maar ook een reis door koude, gure gebieden heen. Perioden van diepe verbondenheid met medereizigers, maar ook van eenzaamheid, wroeging en pijn. Maar hoe de reis ook is, de contouren van het Vaderlijk huis en de treden van Gods Troon zijn onveranderlijk als Bakens blijven staan in de verte. Ze komen langzaam steeds dichterbij.

​Dit lied valt misschien qua muziekstijl wat uit de toon op mijn YouTube kanaal, maar omdat dit het begin is van mijn muzikale levensreis mag het zeker niet ontbreken. Waar je ook doorheen gaat, blijf kijken met de ogen van je hart! Hou vol! Het komt goed 👊!!! Het huis van Onze Vader is bijna af! We zijn bijna thuis, de Vuurtoren wordt steeds duidelijker zichtbaar 🙏!!! En de regenboog staat nog steeds aan de hemel.